اشعار محمد علی بهمنی 

استاد محمدعلی بهمنی شاعر غزل‌سرا درپی سکته مغزی و وخامت شرایط جسمانی، در سن ۸۲ سالگی آسمانی شد.در ادامه زیباترین اشعار محمد علی بهمنی را می خوانید .

اشعار بهمنی

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“چه آتش ها”

تو را گم می‌کنم هر روز و پیدا می‌کنم هر شب
بدین سان خواب‌ها را با تو زیبا می‌کنم هر شب

تبی این گاه را، چون کوه سنگین می‌کند آنگاه
چه آتش‌ها که در این کوه برپا می‌کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتش‌ها. خوشا بر من
که پیچ و تاب آتش را تماشا می‌کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی‌ای دوست
چگونه با جنون خود مدارا می‌کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
که این یخ کرده را از بیکسی‌ها می‌کنم هرشب

تمام سایه‌ها را می‌کشم بر روزن مهتاب
حضورم را ز چشم شهر حاشا می‌کنم هر شب

دلم فریاد می‌خواهد، ولی در انزوای خویش
چه بی آزار با دیوار نجوا می‌کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می‌گردی؟
که من این واژه را تا صبح معنا می‌کنم هر شب

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“پرده نشین”

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من نه این که مرا شعر تازه نیست
من از تو می‌نویسم و این کیمیا کم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غرل شبیه غزل‌های من شود
چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی ترا کنار خود احساس می‌کنم
اما چقدر دل خوشی خواب‌ها کم است

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست
آیا هنوز آمدنت را بها کم است؟

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

با همه‌ی بی سر و سامانی‌ام
باز به دنبال پریشانی‌ام

طاقت فرسودگی‌ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی‌ام

آمده‌ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه‌ی طوفانی‌ام

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده‌ام تا تو بسوزانی‌ام

آمده‌ام با عطش سال‌ها
تا تو کمی عشق بنوشانی‌ام

ماهی برگشته ز دریا شدم
تا تو بگیری و بمیرانی‌ام

خوب‌ترین حادثه می‌دانمت
خوب‌ترین حادثه می‌دانی‌ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی‌ام

حرف بزن، حرف بزن، سال‌هاست
تشنه‌ی یک صحبت طولانی‌ام

ها به کجا میکشی‌ام خوب من؟
ها نکشانی به پشیمانی‌ام

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم”

خوش به حال من و دریا و غروب و خورشید
و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید

رشته‌ای جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سر وقت مرا هم به سر وعده کشید

به کف و ماسه که نایابترین مرجان‌ها
تپش تبزده نبض مرا می‌فهمید

آسمان روشنی‌اش را همه بر چشم تو داد
مثل خورشید که خود را به دل من بخشید

ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم
هیچکس مثل تو و من به تفاهم نرسید

خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید

منکه حتی پی پژواک خودم می‌گردم
آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“دلخوشم با غزلی تازه همینم کافی ست”

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافی ست
تو مرا باز رساندی به یقینم، کافی ست

قانعم، بیشتر از این چه بخواهم از تو؟
گاه گاهی که کنارت بنشینم، کافی ست

گله‌ای نیست، من و فاصله‌ها همزادیم
گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن
من همین قدر که گرم است زمینم کافی ست

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه
برگی از باغچه‌ی شعر بچینم کافی ست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز
که همین شوق مرا، خوبترینم! کافی ست

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“خسته”

از زندگی از این همه تکرار خسته‌ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته‌ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر، ز، هر که و هر کار خسته‌ام

دل خسته سوی خانه، تن خسته می‌کشم
دیگر از این حصار دل آزار خسته‌ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته‌ام

از زندگی از این همه تکرار خسته‌ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته‌ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر، ز، هر که و هر کار خسته‌ام

دل خسته سوی خانه، تن خسته می‌کشم
دیگر از این حصار دل آزار خسته‌ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته‌ام

تنها و دل گرفته بی زار و بی امید
از حال من مپرس که بسیار خسته‌ام

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“قصه دل یا هوای حوا”

دل من یه روز به دریا زد و رفت
پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

پاشنه‌ی کفش فرار و ور کشید
آستین همت و بالا زد و رفت

یه دفه بچه شد و تنگ غروب
سنگ توی شیشه‌ی فردا زد و رفت

حیوونی تازگی آدم شده بود
به سرش هوای حوا زد و رفت

زنده‌ها خیلی براش کهنه بودن
خودش و تو مرده‌ها جا زد و رفت

هوای تازه دلش می‌خواست، ولی
آخرش توی غبارا زد و رفت

دنبال کلید خوشبختی می‌گشت
خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت

(اجرا شده توسط عماد رام و ناصر عبدالهی)

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“تو ای عشق”

جواب سوالم تو باشی اگر
ز دنیا ندارم سوالی دگر

جواب سوالم تو باشی اگر
ز دنیا ندارم سوالی دگر

که من پاسخی چون تو میخواستم
مباد آرزویم از این بیشتر

که من پاسخی چون تو میخواستم
مباد آرزویم از این بیشتر

نشستم به بامی‌که بامیش نیست
شگفتا دلم میزند باز پر

نفسگیر گردیده آرامشم
خوشا بار دیگر هوی خطر

برا آن است شب تا بخوابم که شر
بزن باز بر زخم من نیشتر

دلم جراتش قطره ای بیش نیست
تو ای عشق او را به دریا ببر

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“هوای قفس”

ببین من هنوزم نفس می‌کشم
نفس در هوای قفس می‌کشم

گذشتم زخود تا نگویم به تو
چه رنجی در این یک نفس می‌کشم

هر آنچه که بودم
برای تو بودم

هر آنچه که هستم
به خدا برای تو هستم

تو سادگیم را
چه ساده گرفتی

به پای غرورت
چه ساده شکستم

نگفتی چه بودم
نگفتم که هستم

بترس از زمین که تو را بشکنم
به پای غرور تب آلوده ام

بترس از زمین که در آیی زمن
ببینی منی را که من بوده ام

اگر روزگاری دل از تو گسستم
اگر روزگاری ی ی ی قفس را شکستم

بدانی چه بودم، بدانی چه هستم
با تمام این غرورم، بیش از اینها من صبورم

ببین من هنوزم نفس می‌کشم
نفس در هوای قفس می‌کشم

گذشتم ز خود تا نگویم به تو
چه رنجی در این یک نفس می‌کشم

(خواننده حمیرا)

اشعار بهمنی ، زیباترین اشعار محمد علی بهمنی

“خرچنگ های مردابی”

در این زمانه‌ی بی های وُ هوی لال پرست
خوشا به حالِ کلاغانِ قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم؛ لحظه لحظه‌ی خود را
برای این همه ناباورِ خیال پرست

به شب نشینی خرچنگ های مردابی
چگونه رقص کند، ماهیِ زلال پرست

رسیده‌ها؛ چه غریب و نچیده میُفتند
به پای هرزه علف‌های باغِ کال پرست

(اجرا شده توسط حبیب)

این شعر های زیبا تنها بخشی از اشعار محمد علی بهمنی است. وی یکی از بهترین غزل سرایان عصر معاصر بود و عاشقانه‌هایش دست مایه شاعران و خوانندگان بسیاری شده بود. با کدام یک از اشعار عاشقانه محمد علی بهمنی ارتباط برقرار کردید؟